تو گفتی عاشقم
من باورم شد

و اين را در دو چشمان تو ديدم
ولی آنجا به اوج آن رسيدم
كه طعم آن لبانت را چشيدم
تو گفتی من تو را در خواب ديدم
ولی من هرگزاين مخلوق زيبا
نه بيداری و در خوابم نديدم
تو را گفتم كه عاشق گشته ام من
تو هم گفتی كه آری اينچنين است
و من خنديدم و
اين باورم شد

ببين هنوز دوست دارم

شبا که خوابت نميره 

منم به يادت بيدارم

گريه نکن برای من

رسم زمونه همينه

من هنوزم پيشتم

نگاه تو نمی بينه...

از عشق برایت می گویم                    تو بخشی از وجود منی

غم تو غم من است                           غم من غم تو است

ما کنار هم می مانیم.                        از عشق برایت می خوانم

و منتظر می مانم تا گل رزی در دستانت بروید

دلم را با خود بردی                           چه چاره کنم؟

از عشق برایت می گویم                       وجودت برایم عزیز است

دیدنت آرامش بخش است                      لبخندت معنی زندگیست

می دانی که در کنارت بودن برایم چه حس لطیفی است

نگاه رسواگرم را با نگاهت پیوند می دهم      تو سرنوشت منی

آه نمی توانم اعتنا نکنم که چطور نگاهم می کنی.

از عشق برایت می سرایم

هیچ نشانه ای از عشق لطیف تر از بوسه ای مهربانانه نبوده است

بر گونه تو این بوسه پر حرارت عشق را می نهم    چونان مهری از پایداری عشقم

من آن دلسوخته عاشق پریشانم        که عشق باخته ام به تو نگار مهربان.              

 

وقتی تو نیستی دلم زار می گرید   آنقدر دلتنگت می شوم که احساس سرگردانی و تنهایی می کنم

چگونه از تو جدا شوم، چگونه از تو رها شوم؟        تو تفسیر مهربانی هستی

می خواهم با تو بمانم، مهربان من                         همیشه و همه جا...

آه که بسیار دلتنگ توام. 

 

لحظه ی خدا حافظی به سينه ام فشردمت

اشک چشمام جاری شد دست خدا سپردمت

دل من راضی نبود به اين جدايی نازنين

عزيزم منو ببخش اگه يه وقت آزردمت !!!

گفتی به من غصه نخور می رم و بر می گردم

همسفر پرستوها می شم و بر می گردم !!!

گفتی تو هم مثل خودم غمگينی از جدايی

گفتی تا چشم هم بزنی می رم و بر می گردم !!!

عزيز رفته سفر کی بر مي گردی ؟؟؟

چشمونم مونده به در کی بر می گردی ؟؟؟

رفتی و رفت از چشام نور دو ديده

ای ز حالم بی خبر کی بر می گردی ؟؟؟

غمگين تر از هميشه به انتظار نشسته ام

پنجره ی اميدم و هنوز به روم نبسته ام

پرستو های عاشق به خونه شون رسيده اند

اما چرا عزيز دل هرگز تو رو نديده اند !!!

***

گفتی به من غصه نخور می رم و بر می گردم

همسفر پرستوها می شم و بر می گردم !!!

گفتی تو هم مثل خودم غمگينی از جدايی

گفتی تا چشم هم بزنی می رم و بر می گردم !!!

عزيز رفته سفر کی بر مي گردی ؟؟؟

چشمونم مونده به در کی بر می گردی ؟؟؟

رفتی و رفت از چشام نور دو ديده

ای ز حالم بی خبر کی بر می گردی ؟؟؟

غمگين تر از هميشه به انتظار نشسته ام

پنجره ی اميدم و هنوز به روم نبسته ام

پرستو های عاشق به خونه شون رسيده اند

اما چرا عزيز دل هرگز تو رو نديده اند !!!

عزيز رفته ............

                              ...............................................
 
 

 

و بعد ا ز رفتنت...

شبی از پشت يك تنهايی نمناك و بارانی تو را با لهجه ی گل های نيلوفر صدا كردم.
تمام شب برای باطراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم.
پس ازِ يك جستجوی نقره ای در كوچه های آبی احساس تو را از بين گل هايی كه در تنهايی ام روييد با حسرت جدا كردم
و تو در پاسخ آبی ترين موج تمنای دلم گفتی دلم حيران و سرگردان چشمانی ست رويايی
و من تنها برای ديدن زيبايی آن چشم تو را در دشتی از تنهايی وحسرت رها كردم
همين بود آخرين حرفت و من بعد از عبور تلخ و غمگينت حريم چشمهايم را به روی اشكی از جنس غروب ساكت و نارنجی خورشيد وا كردم
نمی دانم چرا رفتی؟
نمی دانم چرا ، شايد خطا كردم
و تو بی آن كه فكر غربت چشمان من باشی
نمی دانم كجا ، تا كی ، برای چه ،
ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می باريد
و بعد از رفتنت يك قلب دريايی ترك برداشت
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاكستری گم شد
و گنجشكی كه هر روز از كنار پنجره با مهربانی دانه برمی داشت تمام بال هايش غرق در اندوه غربت شد
و بعد از رفتن تو ، آسمان چشمهايم خيس باران بود و بعد از رفتنت انگار كسی حس كرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت
كسی حس كرد من بی تو هزاران بار درهر لحظه خواهم مرد
و بعد از رفتنت دريا چه بغضی كرد!
كسی فهميد تو نام مرا از ياد خواهی برد
و من با آنكه ميدانم تو هرگز ياد من را با عبور خود نخواهی برد
هنوز آشفته ی چشمان زيبای توام برگرد !
ببين كه سرنوشت انتظار من چه خواهد شد
و بعد از اين همه طوفان و وهم وپرسش و ترديد
كسی از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت :
تو هم در پاسخ اين بی وفايی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا كردم
و من در حالتی مابين اشك و حسرت و ترديد
كنار انتظاری كه بدون پاسخ و سردست و من در اوج پاييزی ترين ويرانی يك دل ميان غصه ای از جنس بغض كوچك يك ابر
نمی دانم چرا ؟ شايد به رسم و عادت پروانگی مان باز برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم

 

يك حس زيبا و مطلق حسي به زيبايي تو

تلفيقي از عشق و مهر است تمثال رويايي تو

 

دستان گرم و نجيبت شب را به بازي گرفتند

اين شب شكن هاي شرقي دستان دريايي تو

 

تنهاي تنها گذشتي از سرنوشت غريبم

شايد شبي گذشتم من از ناشكيبايي تو

 

اي آخرين شعر بودن حس سرودن سرودن

با خاطراتم چه كرده چنگ نكيسايي تو

 

امشب گره مي خورد باز تقدير من با نگاهت

اين اشتباه دل من يا عشق و گيرايي تو

 

اين شعر آرام و عاشق تقديم دستان گرمت

تقديم احساس پاكت تقديم تنهايي تو

 

 

................................................
 

 

اي رهگذر

اي آشناي ناشناسم

من پاره هاي از يك دل و صد پاره هستم

در جستجوي كاروان زندگي ها

تك سارباني بي كس و آواره هستم!تا در تك اين شام وحشت زا نمیرد

اين هست ديروز افكن فردا پرستم

در هر كران از آسمان بي ستاره

صد كاروان بي كران سياره هستم

اي رهگذر….

اي آشناي نا شناسم

من شاعري هستم كه ديوانم تو هستي

محكوم اگر هستم به بزم شب پرستان

آزاده زندان بان زندانم تو هستي!

هر نغمه ي هر تاركي چنگ ميزنم

آري شب افراز از جهاني ناله دارد

نامم:سينه ي سينه سوز و كينه افروز

از جام شهد سر گذشتي ـ لالائي دارد

هر قطره خون در هر رگ بي صاحب من

فرياد عصيان از دل و صد لاله دارد

هر تك طپش در قلب من تك زنگ شومي ست

هر قطره اشكم مهد لبخندي زمرد

لرزنده بر رخسارشادي امروز

تك پرچمي هستم به دست مست ابليس

بر تارك نغمش خداوندان ديروز

پشتم اگر چون آسمان تا گشته امروز

چون ويرانيش از من مپرس گناه است

باز خميده پشت من هفت آسمان اشك

دریا گم كرده  ی هفتاد آه است

كوهي كه از پشتم فلك را می كند سير

تك ذره اي واردانه در قعر چاه است

باور كن

باور كن اي آشناي نا شناسم

اي رهگذر بي كس پس كوچه هاي زيست

در قلب شب تو غير شب چيز دگر نيست

در قلب من جز قلب من چيز دگر نيست

عزيز رفته ............

                          

شب

شب

ديشب شب روياي تو بود تو نبودي

در گوش من آواي تو بود و تو نبودي

دل زير لب آهسته تمناي تو ميكرد

در حسرت ايماي تو بود وتو نبودي

نقاشي دريا كه كشيدم تك و تنها

محتاج تماشاي تو بود و تو نبودي

صد قافيه زد دل به سر هواي كويت

دل،وسعت درياي تو بود و تو نبودي

ديشب كه گل از آئينه ماه گل انداخت

در فكر تمناي تو بود و تو نبودي!!!                                                                                                                              

شب تاره و دلم بيقراره
از چشم مهتاب اميد مي باره

وقتي نگات شادي برام بياره
زنده مي شم با عشق تو دوباره
صد تا سواره دور قصر چشمات
اما چشات صياد تك سواره

 

عاشق ترينم به روي ماهت هميشه
كاش قاصدك از تو خبر بياره
اگه يه روز ببينمت اي آشناي ناشناس
مي پيچه توي كوچمون، يه باغچه عطر گل ياس
ببين كه با حس نگات،يه حرف نو دارم برات

 
ستاره ها رو مي شكنم، خورشيد مي سازم تو چشات                                                                                                             نمي خواهم                                                           
نمي خواهم به جز من دوستار ديگري باشي براي لحظه اي حتي به فكر ديگري باشي نمي خواهم صفاي خنده ات را ديگري بيند نمي خواهم كسي نامش به لبهاي تو
نمي خواهم كسي نقش چهره ات درخاطرش ماند نمي خواهم نگاهي در نگاه تو در آميزد نمي خواهم به غير از من بگيرد دست تو دستي

 نمي خواهم كسي يارت شود در راه مستي
نمي خواهم به جز من يار كسي باشي گل نازم ! نمي خواهم خار و خسي باشي نمي خواهم كسي با يار من سخن گويد اگر چه قاصدم باشد كه تا پيغام من گويد نمي خواهم به گورستان رود آن يار محبوبم مبادا مرده اي زنده شود با او سخن گويد

 
خواستم دسته گلي برايت تقديم كنم كه فكر كرم تا آنجا برسد‚پژمرده ميشود خواستم پروانه‌اي تقديمت كنم ولي پروانه گفت كه او از من زيبا تر است                                                                                                                                                    خواستم برايت شمع هديه كنم ولي شمع گفت كه او از من روشن‌ تر است

 خواستم برايت گلي هديه كنم ولي گل گفت كه او از من قشگ‌ تراست

به ناچار مجبور شدم قلم به دست گيرم و قطره‌اي خون از قلبم كه نام سلام دارد تقديم حضور شريفت كنم. به هر ميزان كه تو مرا دوست مي‌داري من بيش از آن به تو عشق مي ورزم

                      

خيلی خونسردی
ديوونم کردی
خودت نميدونی چه به روزم اوردی
بس که خود خواهی
پررنگ وریايی
اتيش زدی به جون من با من چه کردی
اتيش گذاشتم
من پشت دستم
عاشق نمی شم تا زنده هستم
کتاب عشق و نا خونده بستم

 

 

يک عشق غوغای درون است و تمنای وصال

 يک عشق عروج است و رسيدن به کمال

يک عشق يک لحظه سکوت است و سخن گفتن جان

يک عشق خيال است و... خيال است و ... خيال 

  

آن دل که به ياد تو نبا شد دل نيست

قلبی که به عشقت نتپد جز گل نيست

آنکس که ندارد بسر کوی تو راه از زندگی

بی ثمرش حاصل نيست

 

امشب مي خوام به ياد تو به ياد اون چشماي تو
به آسمون سفر كنم خواب شب و سحر كنم

امشب مي خوام پر بكشم به بوم تو سر بكشم
نقش اون لحظه ها رو به رنگ رويا بكشم

امشب مي خوام صدا كنم قفل سكوت و وا كنم
شيشه عمرمو برات بكشنم و فدا كنم

امشب مي خوام به ياد تو به ياد اون چشماي تو
به آسمون سفر كنم خواب شب و سحر كنم

امشب مي خوام اون بالاها مث اون ستاره ها
رنگ طلايي بگيرم نشوني از ماه بگيرم

 

اگه زندگيم فناشه طعمه خشم خداشه
ياكه در حسرت عشقت روحم از بدن جدا شه
اگه قلبم و شكستي رفتي و ازمن گسستي
مهربون يا بت پرستي هرچه هستي
نه فقط عاشقت هستم مرحمي روقلب خستم
اين تويي كه مي پرستم سرسپرده تو هستم

سعادت نفرين شده

مونس تنهائيهايم قدم نهاد از آسمان آبي بر زمين  حالي دگر داشت ، انگار مست بود زان عشق       شيرين بياد نداشت تاختنمان را بر اوج قله هاي پولادين وامانده بود ، اين بود همان بامداد خمار غمگين باهم در آنجا بوديم،دراعماق دريائي زيبا و  زرين مي سعادت را با هم نوشيديم،همان مي ناب و رنگين دلتنگ آن روزها هستم ، دلتنگ ، آغوشش عطراگين ليكن باده همه را زيادش برده  ، همه روياهاي شيرين تير غرور بر ما جدائي فكند،همان تير سياه و زهراگين ندانيم اين  جدائي زتير سيه بود؟ يا مستي مي رنگين؟ گاه با خود گويم كاستي نداشت هستي زبهشت برين تاابدميسپارم بخاطر،سعادت كوته زمانم كه شد نفرين مرا نيز تو بخاطر سپار،زني با تقدير

شكايت عشق

نديدي چشمهايم زير پايت جان سپرد آخر گلويم از صداي هاي هايت جان سپرد آخر نفهميدي صدايم بغض سنگيني به دوشش بود به دوشش بود اما از جفايت جان سپرد آخر نترسيدي بگويد عاشقي نفرين به آيينت كه از چشمان جادويت خدايت جان سپرد آخر نمي داني و مي دانم كه  مي دانم نمي داني كه دل در خواهش آن انزوايت جان سپرد آخر چقدر عزلت نشيني از براي يار دلگير است بخوان شعرم كا شعرم در  هوايت جان سپرد آخر (فرياد)

شكايت عشق

نديدي چشمهايم زير پايت جان سپرد آخر گلويم از صداي هاي هايت جان سپرد آخر نفهميدي صدايم بغض سنگيني به دوشش بود به دوشش بود اما از جفايت جان سپرد آخر نترسيدي بگويد عاشقي نفرين به آيينت كه از چشمان جادويت خدايت جان سپرد آخر نمي داني و مي دانم كه  مي دانم نمي داني كه دل در خواهش آن انزوايت جان سپرد آخر چقدر عزلت نشيني از براي يار دلگير است بخوان شعرم كا شعرم در  هوايت جان سپرد آخر (فرياد)

تو بامنی هرجابرم مهره تو بنده جونمه
عشقت نمیره ازسرم،تو پوست و استخونمه

یه دم اگه نبینمت یه دنیا دل تنگت میشم
نگاه دریایه تو آبیه روی آتیشم

واست دلم واست تنم واست تمام زندگیم
از تو دوباره من شدم با تو تمام شد خستگیم

نم نم بارون چشام گواه عشقه پاکمه
هم نفسه قسمت من دوست دارم یه عالمه

قشنگ ترین خاطره ها با تو و از تو گفته
آرامش وجود من صدای تو شنُفتنهکسی که دوستش داريم هرگونه حقي برما دارد حتي اينکه ديگر دوستمان نداشته باشد.

افسوس........!

 اگر تو باز نگردی اميد آمدنت را به گور خواهم برد وکس نمی داند در فراقت ديگر چگونه خواهم زيست چگونه خواهم مرد ؟                                           افسوس

یقین دارم که چشمام یادت رفته و دیگه نمیشناسیم ... پس می ترسم !
احساس می کنم آغوشت به من متعلق نیست ... پس می لرزم !
فکر می کنم هرگز دوسم نداشتی و نخواستی بفهمی که چرا ... پس می گریم !

دلم می خواد قاطع و محکم نگام کنی و بگی :

نترس عزیزم ! هنوز چشمات يادم نرفته که دیگه نخوام توشون نگاه کنم ...

آرزو دارم نرم و محکم بغلم کنی و بگی :

نلرز قشنگم ! هنوز آغوشم مال هیچکسی نیست که نتونی توش خودتو گرم کنی ...

دوست دارم سرم رو بزاری روی سینت و بگی :

گریه نکن ملوسم ! هنوز دلم سنگی نشده که با اشکای گوله گوله تو آتیش نگیره ...                                                                                                             دوست دارم عزیزم ... دوست دارم ...
افسوس که نمی خوای بفهمی ...

دیگه بسه انتظار

دیگه هی اسمشو

تو به یاد من نیار

اون دیگه نمیاد

عمرتو هدر نکن

دل من اینجوری

منو در به در نکن

دل من دیگه بسه آخه اون که می خوای تو دیگه نمیاد

باید بدونی که یه روزی دوباره اون اگه بیاد

اون وقت می بینی که اون دیگه حتی تو رو نمی خواد

دل من اینجوری آخه تنها می مونی...........

دل من غم تو واسه من خیلی تلخه

میدونم تنهایی آخه تنهایی سخته

دل من اگه ما عشقو از سر نگیریم

من به دنبال دوست ميگردم...

من به دنبال دوست ميگردم   پی هر که نکوست ميگردم

در پی آشنای ديرينی           که نشانی از اوست ميگردم

پی آنکه سالهای سال است   با رخش روبروست ميگردم

آنکه جای جيفه ی دنيا         در پی آبروست ميگردم

پی آنکه در پی ياری         کار او جستجوست ميگردم

گفت تنها  که دوست ميداند   من به دنبال دوست ميگردم                                                                                

غم غروب نگاهت نشست بر روحم.......بمان ستاره که بی تو بهار می ميرد
..........ميان دشت بنفشه کنار برکه عشق........برای شهر دلم انتظار می ميرد
...................دلم به وسعت الاله های غم سرخست......وجود ابی احساس پاک و بارانی ست
...........چگونه بی تو بمانم بدان.بهانه من.........
...............دلم هنوز به دست دل تو زندانی ست.......بدان که قصه احساس قصه ای نيلی ست
بيا وقصه او را دوباره باور کن
......................بجای هجرت و اندوه و بي قراری و درد
...................................................بيا و از سرت لطفت تو فکر ديگر کن
پرنده از غم هجران تو چه بايد کرد؟............دلم برای نگاهت بهانه می گيرد
..............دلم اگر بروی در خزان هجرانت..............چو يک کبوتر بی اب ودانه مي ميرد

در شب کوچک من ..افسوس...........باد با برگ درختان ميعادی دارد
در شب کوچک من دلهره ويرانيست.......گوش کن.....................وزش ظلمت را مي شنوی؟
من غريبانه به این خوشبختی می نگرم
من به نوميدی خود معتادم
گوش کن...................وزش ظلمت را مي شنوی؟
در شب اکنون چيزی می گذرد.........ماه سرخست ومشوش
و بر اين بام که هر لحظه......در او بيم فرو ريختن است
ابرها.. همچون انبوه عزاداران...............لجظه باريدن را گوئی منتظرند
لحظه ای و پس از ان...هيچ........پشت اين پنجره شب دارد می لرزد
و زمین دارد .........از می ماند از چرخش
پشت این پنجره یک نامعلوم........نگران من وتوست..........ای سراپايت سبز
دستهايت را چون خاطره ای سوزان در دستان عاشق ـــــــــ
ـــــــــــ من بگذار
و لبانت را چون حسی گرم از هستی
...............................به نوازش های لبهای عاشق من بسپار
باد ما را با خود خواهد برد
....................باد ما را با خود خواهد برد
...............................................باد ما را با خود خواهد برد :

رفتيو خاطره هاي تو نشسته تو خيالم

بي تو من اسير دست آرزوهاي محالم

ياد من نبودي اما من به ياد تو شكستم

غير تو كه دوري از من دل به هيچ كسي نبستم

اگه باشي با نگاهت ميشه از حادثه رد شد

ميشه تو آتيش عشقت گر گرفتنو بلد شد

اگه دوري اگه نيستي نفس فرياد من باش

تا ابد تا ته دنيا تا هميشه ياد من باش

حقيقت

تازه انگار داره باورم ميشه من و تو سايه و نوريم تازه انگار داره باورم ميشه با هم و از هم چه دوريم بين ما پنجره اي باز نميشه بين ما قصه اي آغاز نميشه بين ما هميشه يك ديواره تازه فهميدم حقيقت داره